ای طلوع اولین دوست

                                                                          ای رفیق آخر من

                                  به سلامت سفرت خوش

                                                                          ای یکانه یاور من

                                  مقصدت هر جا که باشد

                                                                           هر جای دنیا که باشی

                                  اون وره رود شقایق

                                                                           پشت لحظه ها که باشی

                                  خاطرت باشه که قلبت سپر بلای من بود

                                                                                        شبا دست تو

                                  رفیق دست بی ریای من بود

                                                                                     یاور گذشته من

                                   تو برو سفر سلامت

                                                                 غم مخور که دوری واسه من 

                                        شده یه عادت

بزن بارون

آنکس که می گفت دوستم دارد

عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد

 رهگذری بود که روی برگ های خشک پاییزی راه می رفت

 صدای خش خش برگ ها همان آوازی بود که من گمان می کردم می گوید

 دوستت دارم

در این شبهای دلتنگی که غم با من هم آغوش است

به جز اندوه و تنهایی کسی با من نمی جوشد

کسی حالم نمی پرسد کسی دردم نمی داند

نه هم درد و هم آوایی با من یک دل نمی خواند

از این سرگشتگی بیزارم و بیزار

ولی راه فراری نیست از این دیوار

برای این لب تشنه دریغا قطره آبی بود

برای خسته چشم من دریغا جای خوابی بود

در این سرداب ظلمت نور راهی بود

در این اندوه غربت سرپناهی بود

شب پر درد و من از غصّه ها دلسرد

کجا پیدا کنم دلسوخته ای هم درد

اسیر صد بیابان وَهم و اندوهم

مرا پا در دل و سنگین تر از کوهم

صدایت هست ، تا صدایت هست نفسی هم هست ، صدایت هست

ز دیده اشک مسرت فشانده ام  آقا

که تا ضریح خودم را رسانده ام  آقا

به شکرانه آنکه به پابوس اجازه فرمودی

هزار مزتبه الحمد خوانده ام آقا

کنارگنبد زردت که قبه نور است

کبوترانه دلم را نشانده ام آقا

جسارت است که در مدح تو سخن گویم

در آسمان تو بالی فشانده ام آقا

بگیر دست دلم را که دستگیر تویی

من آن مسافر در راه مانده ام آقا ...

 
يكی از جاده های پر و پيچ و خم و مه آلود
 
زندگی منو به سوی خودش می خونه.....
 
براي پيدا كردنش همه جا را می گردم
 
از هر پنجره بازی به اميد اينكه انو ببينم
 
سرك مي كشم ولی نيست......
 
روزها منتظر يه قاصدك تا خبری برام بياوره
 
ولی قاصدكها هم نشونی منو را گم كردن......
 
شبها آسمونو نگاه می كنم تا شايد بتونم نشونيشو
 
از ستاره ها بگيرم ولی ستاره ها هم يادشون
 
رفته نيم نگاهی به زمين بندازن تا نگاه يه منتظر
 
روببينن .....

تنهايی رو بيشتر از هميشه احساس می كنم .
 
خسته تر و دلتنگ تر از هميشه به دنبال پناهگاه امن و
 
مطمئن خودم مي گردم تا با رسيدن بهش كمی 
 
آرامش بگيرم ولي مثل اينكه مهربوني كه اون بالاست
 
به تنهايی محكومم كرده.....
 
مهربون عالم اگر تو اينطور ميخوای باشه
 
من كه حرفی ندارم همه ی دلتنگيها و بي كسی ها
 
برای من ولی ازت ميخوام اونی كه دوست ندارم
 
هيچ وقت غمشو ببينم بخنده و شاد باشه.
 
اونو تنهاش نذار و هميشه باهاش باش .
 
فقط ای كاش بهم می گفتی تا كی چشمهای 
 
منتظرم بايد به جاده ي زندگی باشه....؟؟

براي کشتن يک پرنده يک قيچي کافيه

لازم نيست اونو تو قلبش فرو کني يا گلويش را با آن بشکافي.

پرهايش را بزن...

خاطره پريدن با او کاري مي کنه که خودش را به اعماق دره ها پرت کنه

همش باید منتظر باشی و زل بزنی به صفحه سرد مونیتور

و فقط نگات به آیدی یه نفر باشه  و همش دعا کنی که روشن باشه

با اینکه از قبل میدونی مثل تموم شبهای گذشته

 فقط باید چشمای خواب رفته آدمک ایدیشو ببینی

و درد دلاتو براش آف بزاری به اومید اینکه شاید اومد وخوند و جوابتو داد

جوابهایی که مثل همیشه حرفای تازه ای توش نیست

انگار هیچ وقت نمیخواد باور کنه که

                                                       دوستش داری

     پیـشه ام نقـاشیـست

                          گاهـگاهی قفـسی میـسازم    با رنــگ

                                                                         میـفروشـم به شـما

    تا به آواز شقـایق که در آن زندانیـست

                                                                    دل تنـهاییـتان تـازه شود

تو ومن باهم ميشيم ما

مابا هم ميشيم يه دريا عشق

ما عشق زميني تپشش خيلي قديمي

دريا طوفانش زياده اما قلبم طاقت دوري نداره

تو بيا بامن يكي شو تا باز آسمون بباره

ابر آسمون تو شبها جلوي ماهو مي گيره

اما باز از پشت ابرا مهتابو دلم مي بينه

نور مهتاب يه اميده واسه ديدنت دوباره

ديدن دوباره تو روح تازه ي بهاره

تو برام يه آشيونه

توبرام يه تكيه گاهي

تو عروس شهر عشقي

اين اواخر دردهاي پي در پي امانش را بريده بود.

باورش نمي شد که قلبي به بدنش پيوند شده باشد.

 «تو رو خدا بگيد کي قلب عزيزش رو به من هديه کرده؟»

نامزدش علی  در حالي که دست او را در دست داشت گفت:

«جواني که بر اثرتصادف دچار مرگ مغزي شده بود.»

بعد عکسي را از جيبش بيرون آورد.عکس محمد بود ،خواستگار قبلي اش.

همان که براي خوشبختي او حاضر بود با ماشين قراضه اش صبح تا شب

مسافرکشي کند و حالا با همان ماشين تصادف کرده بود.

دستش را روي قلبش گذاشت.خيلي تند مي تپيد.

                                                                          گريه امونش نداد...

 الهی نسوزی تو گفتی بسوزم که هر شب به در چشم بدوزم

من از گریه هر شب یه دریا میسازم همه زندگیمی به چشمات میبازم

صدای دلم رو نشنیده رفتی خراب تو گشتم کلامی نگفتی

تو را میسپارم به دست خدایت فقط گوش این دل همیشه صدایت

یه شب عاشقانه برات گریه کردم  تو هرگز ندیدی به لبهای سردم

تو با بی وفایی به خاکم نشوندی  منه ساده دل رو به غربت کشوندی

نمی بخشمت من ببین روزگارم ببین از جدایی چه بر سینه دارم

تا کنون هزار بار فکر کرده ام برای اتفاقی که شروعی نداشته پایانی هم نباید باشد و اتفاق او این گونه بود و این دست تقدیر بود که من در نقطه ای اسیر باشم و او در خطی مستقیم تا بی نهایت حرکت کند ودر این میان دست و پا زدن های من در این پیله پست که چه بی حاصل بود. امروز من از او دور خواهم شد. تا آنجا که از تابش نگاه او در کسی یاچیزی پناه بگیرم .

 و اورا برای کسانی رها خواهم کرد که روح نگاه های او را هرگز در نخواهند یافت. من می روم و می میرم تا کرم وجودم پروانه ای شود برای زندگی دیگران و اینبار نه این ها را روی تکه ای کا غذ یا دسته صندلی بلکه روی تک تک سلول های قلبم می نویسم تا هر زمان هر جا که تپید گواه آن باشد که من چرا مردم.

 
دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام
دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم

 
 آوخ ... کزین حصار دل آزار خسته ام
 بیزارم از  خموشی تقویم روی میز

 
 وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام
 از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

 
از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام
 تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید

 
 از حال من مپرس که بسیار خسته ام

آتشي که ميسوزاند خاکي که مي روياند

اما چه شد که اين بار تو مي سوزاني؟

ما از بدو تولد تا ختم آخرين جرعه نفس هايمان به دنبال

رسيدن به انتهاي پنجره ايم و عشق روزنه ايست

براي رسيدن به انتهاي پنجره دوست داشتن ....!

حالا ديگر باران هم که نبارد صداي چکاچک چکه هاي آب را مي شنوي

خيس مي شوي از باراني که نباريده است

دستت را روي گونه ات بکش قطره هاي باران هم گاهي

شبيه اشک مي شوند انگارچکه هاي عشق از چشم ابر باريده باشند .

گريه ميشوند شکل باران و

تو خيس ميشوي زير بارش قطره هاي باراني که مزه شوري اشک دارند

گاهي همه چيز به سادگي پيچيده مي شود.آن تکه ابر کوچک را

که به ياد داري؟ همان که آمده بود که دمي بماند ؟ و ببارد !؟ مي آيد

مي ماند ? باران مي بارد

و ديگر فرقي نميکند که هواي پيرامون تو چگونه باشد ؟

تکه ابر کوچک ميماند و ميبارد. و تو خيس مي ماني

هميشه خيس خيس از باراني که بي امان مي بارد

آن اتفاق ساده افتاده است به همين سادگي باران باريده است و تو

خيس شده اي .آري آن اشک من بود که از فراغ و نبودنت

بر آسمانت مسکن داشت و چشمانم باريد و باريد و گونه هايت خيس شد

حواست کجاست؟

حالا اگر هر شب هم رعد و

برقي آسمان را بشکافد تا پاره پاره شود و

اگر خيزابهاي سهمگين بتازند بر هر چه ساحل و کرانه

است و اگر کوه هاي يخ و سنگي به چرخش در ايند و

اگر تمام تابستان برف ببارد و تمام زمستان

آفتاب بتابد و اگر سپيده دم و غروب خونين شوند

در زمينه اي خاکستر و اگر تمامي رودها در

سربالايي ها جريان يابد و اگر رنگي کمانها قوسي داشته باشند

تا انتهاي افق و اگر آبشارها و تالابها يه همديگر برسند

و اگر تمامي انسانها براي پرنده ها نوا سر دهند

باز هم فرق زيادي نميکند .

آري تو خيس گشته اي و گونه هايت خيس است

از

قطرات تنهايي من

 بگذار از دریچه چشم تو بنگرم

                                   لبخند ماه را

اين روزا كه ميگذرد احساس مي كنم يكي از جاده هاي پر و پيچ و خم و مه آلود

زندگي منو به سوي خود

مي خونه.....

براي پيدا كردنش همه جا را مي گردم از هر پنجره بازي به اميد اينكه اونو

ببينم سرك مي كشم

ولي نيست......

روزها منتظر يه قاصدك تا خبري برام بياره ولي قاصد كــا هم نشوني منو گم

كردن......

شبا آسمونو نگاه مي كنم تا شايد بتونم نشونيشوازستاره ها بگيرم ولي ستاره ها

هم يادشون رفته

نيم نگاهي به زمين بندازن تا نگاه يه منتظر را ببينند.....

مهربون عالم اگر تو اينطور ميخواي باشه من كه حرفي ندارم همه ي دلتنگيها و

بي كسي ها براي من

ولي ازت ميخوام اوني كه دوست ندارم هيچ وقت غمشو ببينم بخنده و شاد باشه

اونو تنهاش نذار و

هميشه باهاش باش .

فقط اي كاش بهم مي گفتي تا كي چشمهاي منتظرم بايد به جاده ي زندگي

باشه....؟؟ براي پيدا

كردنش همه جا را مي گردم از هر پنجره بازي به اميد اينكه اورا ببينم سرك

 مي كشم ولي نيست......

العان تنهايي رو بيشتر از هميشه احساس مي كنم .خسته تر و دلتنگ تر از

هميشه به دنبال پناهگاه

امن ومطمئن خود مي گردم تا با رسيدن بهش كمي آرامش بگيرم ولي مثل اينكه

مهربوني كه اون

بالاست به تنهايي محكومم كرده .....

سلام  سلام

یه داستان گزاشتم بخونین

فقط يكم طولانيه آف لاين بخونين بهتره

نظر یادتون نره

يکي بود يکي نبود

گوشه ايي از اين دنيا ميون کوههاي سر به فلک کشيده و درختاي انبوه دهکده ايي بود . توي اين ده همه سر خوش و شاد و خرم . همه مست دنيا و دور از ماته و غصه و غم زندگي ميکردن . توي اين ده ما يه ارباب بود به اسم سليمان همه اونو الله خان صداش ميکردن اخه هر کاري رو که ميخواست با قدرتي که داشت ميتونست انجام بده . توي خونواده ي شش هفت نفره ارباب يکي از دخترا که سوگلي ارباب هم بود ناز خاتون صداش ميکردن ناز خاتون قصه ما يه دختر دمه بخت و خوشگل بود هر وقت چشم اهالي ده بهش مي افتاد ميگفتن ماشالاه از ما بهترونه . صورتش عينهو قرص ماه و پيشوني بلندش نشونه بخت بلند بود . وقتي باد توي موهاش ميخورد ادم ياد مزرعه هاي گندم بالاي ده مي افتاد که باد توشون ميرقصه . ابرو هاي کمونش با اون چشماي درشت سياهش توي ده لنگه نداشت وقتي اون چارقد گل بته ايش رو ميانداخت روي دوشش و براي قدم زدن ميرفت توي باغهاي بالاي ده بوي عطر نازش کل ده رو برميداشت.

خاطري آشفته دارم ، چون پريشان توام

با گلوي عشق وشيدايي ، غزلخوان توام

خانه بر دوش نسيم حسرتم در كوي هجر

گر چه ميبينم به خواب وصل ، مهمان توام

عاشقي شوريده ام افتاده در بند جنون

روز و شب آواره كوي و بيابان توام

جان من همچون كويري تفته در تاب و تب است

رحمتي اي عشق ، من محتاج توام

روز شب با حلق اسمائيل ، چشمانم به راه

مانده در انتظار عيد قربان توام

مي نهم در زير شمشير غمت ، سر را به شوق

بر گلويم تيغ بركش خوش ، كه قربان توام

كيش من عشق است و مستي ، فاش مي گويم كنون

كافرم بر هر چه آيين و مسلمان توام

                                                             رضا اسماعيلي

دلــم گرفـته آسمـون

                          نميـتونم گـريه  كنم

شكنـجه ميـشم از خـودم

                          نميـتونم شِـكوه كنم         

انگاري كـوه غصـه ها  تو سينه من اومده

آخه داره بـاورم ميـشه  خنده به من نيومده

 دلــم گرفته آسمـون 

                       از خودتـم خستـه ترم

تو روزگار بي كسي  يه عمره كه در بدرم

حتـي صداي نفـسم ميگه كه تـوي قـفسم

دلم گرفته آسمون  يكم منو حوصله كن

نگو كه از اين روزگار  يه خورده كمتر گله كن

منــو به بازي ميگيرن عقربه هاي ساعتم

هر كي ميكنه لحظه به لحظه لعنتم

آهـاي زمين يه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تا آروم بگيره يه آدم شكسـته تــن

آهــــــــــــاي  زميــــــــــــــــــن

يـــه لحظـــــه تو نفــــس نـــــزن

 نـــــچرخ تـــا آروم بگــــيـره

 يـــــــــه آدم شــكســتــــه تــن

كاشكي مترسك نبودم مزرعه زندونم نبود

كاشكي يه اخم ساختكي مهمون چشمونم نبود

پرنده ها رو دوس دارم وقتي ميان كنار من

اما ميترسن....... ميپرن ....... تا كه نشن شكار من

حيونكي چشماي من

                                 اخمو كشيدن چشامو

حيونكي پرنده ها  وقتي كه ديدن چشامو

پرنده ها گناه دارن  جوجه هاشون دون ندارن

اما نبايد بزارم حتي يه دونه بردارن

كاشكي مترسك نبودم 

                                     دل ندارن مترسكا

اما توي سينه من  يه دل گذاشتن به خدا

كاشكي مترسك نبودم

                                              دل ندارن مترسكا

 از کجا آمد ه اي ؟

که چنين نمناکي!

زير باران بودي؟

اي خيال ابدي!

بي تو من تنهايم

تو چرا غمگيني؟

*

من اگر مي گريم

ترس فردا دارم

ترس بي تو ماندن

تو چرا مي گريي؟

*

اي صداي قدمت

نبض دلتنگي من

من اگر دلتنگم

تو چرا تنهايي؟

*

رو به رويم بنشين

حرف دل با من گو

من اگر خاموشم

تو چرا دلتنگي؟

*

من اگر تاريکم

مثل شب هاي دگر

پشت اين پنجره ها

تو چرا خاموشي ؟

*

من اگر مي بارم

مثل باران بهار

تو چرا نمناکي؟

*

سايه ات زد فرياد

من براي غم تو مي گريم

من مسافر هستم

آمدم تا بروم

رفتنم تا ابديت جاريست ....